เท้ากับปาก หากพบประสบปั๊ป
เป็นต้องยับ ต้องแยก แตกสลาย
สากกับครก โป๊กตำขำจะตาย
เจอไม่ได้ เป็นต้องรี่ ปรี่เข้าตำ
หมัดกับฟัน นั้นหนาอย่ามาคู่
เป็นได้ดู หมัดจิ้ม ทิ่มจนหนำ
ก้นกับส้วม รวมเป็นเช่นคู่กรรม
ขาประจำ เจอทีไร อึใส่เลย
เกี๊ยะกับแก้ม แหยมกันนั้นไม่ได้
เป็นบรรลัย เเก้มเขียว เชียวนะเหวย
ลิ้นกับฟัน นั้นไซร้อย่าใกล้เลย
คำพังเพย ของไทยเรา ก่อนเก่ามา
เธอกับฉัน นั้นเป็นเช่นคู่กัด
เจอเป็นฟัด กัดไม่ยั้ง ยังกับหมา
ต่างถือดี ตีแซงแข่งนาวา
เธอแซงขวา ฉันแซงซ้าย ร้ายพอกัน
ไม่มีใคร ได้ยอม พร้อมกันหยุด
ในที่สุด ก็พัง ทั้งเธอฉัน
นาวาล่ม จมหาย ตายด้วยกัน
ไม่มีวัน ถึงฝั่งดังใจจินต์
หากเราสอง ปองจิต สนิทมั่น
รวมใจกัน นำนาวาฝ่าสายสินธุ์
คงไม่ต้อง มองหน้า น้ำตาริน
จนสุดสิ้น คือต้องพราก จากกันเอย

ใครอ่านแล้วไม่คอมเมนต์ขอให้เป็นดังเช่นกลอนอิอิ

edit @ 2007/07/08 23:06:00